Co to jest depresja?

Czym jest depresja?

Coraz częściej słyszymy o tym, że ktoś ma depresję, lub w jej wyniku próbował skończyć własne życie. Depresja staje się chorobą cywilizacyjną, podobnie jak rak czy choroby układu krążenia. Obecny świat wymaga od człowieka niesamowitej wytrzymałości. Pogoń za sukcesem, miliony bodźców dostarczanych przez komputery, a przede wszystkim stres – to tylko niektóre z przyczyn, które mogą prowadzić człowieka do załamania.

Czy depresja to choroba psychiczna?

Większość z nas w pierwszym odruchu odpowiedziałoby ,,tak”, jednak odpowiedź jest kompletnie inna. Nie, depresja nie jest chorobą psychiczną. Według WHO (Światowa Organizacja Zdrowia), która prowadzi klasyfikację chorób psychicznych, depresja to zaburzenie nastroju. Człowiek cierpiący na depresję nie traci kontaktu z rzeczywistością. Możliwe jest również przywrócenie jego myślenia na właściwe tory poprzez odpowiednią terapię.

Kogo dotyka temat depresji?

Ogólnie rzecz biorąc – depresja może spotkać każdego. Niektórzy mówią, że większą podatność mają kobiety, jednak depresja u mężczyzn występuje równie często. Dużo rzadziej jednak przyznają się oni do swoich zaburzeń. Uważają tę część ich natury za wstydliwą, wolę udawać twardych i silnych niż prosić o pomoc.

Specyficznym typem tego zaburzenia, spotykającym tylko kobiety, jest depresja w ciąży. Przyszłe matki nie czują się gotowe na przyjście dziecka, obawiają się, że nie dadzą sobie rady w roli rodzica, boją się także zbliżającego porodu. Wpływ na depresję w ciąży mają także zmiany hormonalne.

Bardzo często spotykana jest depresja u nastolatków – jest ona również najbardziej widoczna, ponieważ młody człowiek szuka pomocy manifestując swój smutek. Depresja u młodzieży objawia się między innymi przez wagary, samookaleczanie się, prowokacyjny ubiór czy brak dbałości o wygląd. Depresji towarzyszą często także zaburzenia odżywiania.

Najbardziej smutnym, lecz coraz popularniejszym zjawiskiem, jest depresja u dzieci. Mało osób podejrzewa 6-latka o depresję, jednak jest to coraz bardziej powszechne, głównie przez internet i niewłaściwe wzorce w nim promowane. Warto rozmawiać z dzieckiem, kontrolować co maluch przegląda w internecie i budować w nim poczucie własnej wartości od najmłodszych lat.

Rodzaje depresji

Depresja nie wygląda tak samo u każdego człowieka, dlatego czasem ciężko jest ją rozpoznać czy zdiagnozować. Klasyczny obraz, który staje nam przed oczami, gdy myślimy o depresji, to pocięte nadgarstki, płacz, niechęć do życia. Ale nie zawsze depresja objawia się w ten sposób. Część osób potrafi nawet tryskać większym entuzjazmem, który jest fałszywy, ale ma za zadanie zmylić uwagę bliskich.

Patrząc na przyczyny depresji oraz jej symptomy, możemy wyróżnić poniższe typy:

Depresja dwubiegunowa (choroba afektywna dwubiegunowa) – jedno z łatwiejszych do zdiagnozowania podczas terapii zaburzeń. Charakteryzuje się naprzemiennymi epizodami manii, a stanami pozornego zdrowia. Podczas manii chory traci wszelkie zahamowania lękowe, jest pełen euforii i entuzjazmu, natomiast gdy ten stan minie, szybko pojawia się poczucie winy i myśli autodestrukcyjne. Przyczyną tego rodzaju depresji jest podłoże genetyczne, ale także trudne dzieciństwo i problemy ze snem.

Cyklotymia – stałe wahania nastroju, występowanie tak zwanych złych i dobrych okresów w życiu. Bardzo rzadko rozpoznawane przez bliskich oraz nieczęsto diagnozowane. Mimo że złe okresy w życiu pojawiają się regularnie, bez większej przyczyny, chory uważa to za normalny stan rzeczy – więc nie podejmuje się terapii.

Dystymia (depresja nerwicowa) – długotrwały spadek nastroju, jednak zazwyczaj nie prowadzi do myśli samobójczych. Smutek nie jest tak silny, jak przy innych rodzajach depresji, więc, mimo że utrzymuje się przez kilka lat, zaburzenie to nie jest poddawane diagnozie terapeuty. Nieleczona dystymia może trwać nawet całe życie.

Depresja endogenna – najbardziej popularny typ depresji. Odznacza się tak zwaną melancholią, czyli brakiem zainteresowania otaczającą nas rzeczywistością. Chory zamyka się w sobie, bardzo często nie opuszcza swojego pokoju lub nawet łóżka. Czuje się przygnębiony, samotny, niezrozumiany, Depresja endogenna wynika najczęściej z zaburzeń biologicznych.

Jeśli mamy wątpliwości, czy nie cierpimy na któryś z powyższych typów depresji – warto udać się na wizytę do psychologa lub psychiatry. Autodiagnoza nie jest dobrym pomysłem – znacznie lepiej jest oddać się pod opiekę kogoś z odpowiednim wykształceniem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz używać określonego tu HTMLa: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Top